(Deze blog is ook op 28-4 gepost op LinkedIn)
Als parttime-gezinshuisvader, waarvan mijn partner de jeugdzorgprofessional is, krijg ik regelmatig een kijkje in een andere sector dan waarin ik zelf werkzaam ben. Bijzonder leerzaam, maar soms sta ik met verwondering te kijken.
De jeugdzorg is veel in het nieuws. Vaak met wat er niet goed gaat. En begrijp mij goed, het is goed daar dat aandacht voor is. Maar ook wordt er op heel veel plaatsen, in stilte, hard gewerkt om jongeren te helpen. Zo ook in ons gezinshuis.
Vijf jaar geleden stond ik bij een crisiswoning om een (toen nog klein) meisje op te halen. Onzeker en stil zat ze achter in de auto. Nu hebben we een grote, zelfbewust en mondige tiener in huis. Ze heeft hard aan zichzelf gewerkt en datzelfde geldt voor haar natuurlijke gezin. Dat harde werken is gezien, besproken en benoemd, met als resultaat een einde aan de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing. Ook ligt er inmiddels een plan om weer thuis te gaan wonen. Het terugplaatsen.
En dan valt er toch wel wat op:
- Google AI: De terugplaatsing, de weg terug naar de biologische ouders, blijft vaak een onderbelicht en complex traject.
- Zoekresultaten: De zoekopdracht "uithuisplaatsing jeugdzorg" levert op Google ongeveer >300.000 resultaten op. De zoekopdracht "terugplaatsing jeugdzorg met ongeveer 175.000 resultaten net iets meer dan de helft.
- Cursussen en bijscholing: Voor uithuisplaatsingen keuze te over, net als protocollen. Maar we zijn nog steeds aan het kijken voor een goede cursus of bijscholing over terug plaatsen, die ook SKJ-herregistratiepunten oplevert. Wie heeft de gouden tip?
Dit roept toch wel de vraag op, doen we de goede dingen in de jeugdzorg? Is de focus juist? En waar zijn de ervaringen, en de succesvolle verhalen?

