Innovatiegericht Inkopen verspreidt zich

Innovatiegericht Inkopen verspreidt zich steeds meer onder de Nederlandse overheden, dat was zichtbaar tijdens een bijeenkomst georganiseerd door het programma Inkoop Innovatie Urgent. Vanuit verschillende gemeenten waren er mooie voorbeelden hoe innovatiegericht inkopen tot bruikbare oplossingen leidt voor overheden.

Gemeente Diemen - met gebruik van Satalietdata voor bodemverzakkingen.
Gemeente Eindhoven - proeftuin voor slim licht.
Gemeente Rotterdam - proeftuin innovatieve straat
Gemeente Enschede - Innovatief mobiliteitsmanagement.



Mooie voorbeelden die laten zien dat innovatiegericht inkopen steeds breder in Nederland wordt toegepast.

Innovatiegericht Inkopen verspreidt zich door Nederland

Innovatiegericht Inkopen verspreidt zich door Nederland. Nadat ik het de eerste twee jaar voornamelijk langs zag komen bij de Rijksoverheid, beginnen nu ook de andere overheden interesse te krijgen in het instrumentarium van innovatiegericht inkopen.

Een van de aanleidingen hiervoor is de oproep in het VNG-magazine dat er veel winst te halen is met 'slimmer inkopen'. Dat is natuurlijk altijd fijn in tijden van bezuiniging. Toch zie je dat dit wel effect heeft, veel zoeken met google op innovatiegericht inkopen bij gemeenten levert behoorlijk wat op, naast de koplopers Amsterdam, Eindhoven en Enschede zie ik nu ook bij de gemeenten Beesel, Halderberge, Haarlemmermeer, Overbetuwe en Heerhugowaard terug komen als gemeenten die met innovatiegericht inkopen aan de slag zijn. Dit betreft nu vooral nog inkoop- en aanbestedingsbeleid, ik ben benieuwd of dit over enkele jaren resulteren in mooie innovatieve projecten.

Leergang Van kennis naar beleid: klimaatbeleid en energie - de betekenis van taal

Begin juli stond in de leergang 'Van kennis naar beleid' de eerste module op de agenda, deze ging over het klimaat- en energie-beleid. Een interessante module, wel zit deze vakinhoudelijk het verst weg van mijn eigen werk.

Eerste spreker van de dag was Bram Bregman. Hij is klimaatonderzoeker en is ook hoofd van de Nederlandse delegatie van het IPCC. Hij heeft een toelichting gegeven op de stand van het klimaatonderzoek en daarna hebben we een intensief gesprek gehad waarin ook de harde confrontatie tussen voor en tegenstanders in het klimaatdebat prominent aan de orde kwam.

Wat bijzonder opvalt de rol van communicatie en taal hierin.  Wat je ziet is dat voorstanders de tegenstanders proberen te overtuigen, soms met nog meer diep inhoudelijke documenten.In de groep was al zichtbaar dat door de veelheid aan inhoudelijke argumenten een soort terughoudendheid ontstaat, waardoor mensen extra kritisch worden op de argumentatie lijn. Ook bijzonder in het klimaatdebat is dat het gevaar, en de risico's heel erg overheersen.  Het feit dat er voor Nederland, en het Nederlandse bedrijfsleven in het buitenland, ook kansen liggen komt bijna niet aan de orde. Met zo'n negatief beeld biedt je ook geen perspectief aan mensen, waardoor het niet aantrekkelijk wordt om in het beeld mee te gaan.

De tweede spreker van de dag is Wim de Ridder. Hij had een interessant betoog. Het contrast met de eerste spreker kon bijna niet groter. Heerlijk optimistisch. De sfeer in de groep sloeg ook meteen om van kritisch naar constructief.  Inhoudelijk interessant is dat Wim de wet van Moore  er regelmatig bij pakt. Deze geldt niet alleen voor ICT, maar lijkt ook van toepassing op de ontwikkeling van zonnecellen. Als dat zo zou zijn, en je trekt de lijn door naar de toekomst, zou zonneenergie zo goedkoop gaan worden, dat het veruit de dominante energiebron wordt en de prijs van energie flink gaat dalen, of zelfs bijna gratis wordt.

Laatste spreker was Bouwe de Boer van de gemeente Leeuwarden, hij is bezig on Leeuwarden in 2020 onafhankelijk van fossiele brandstoffen te maken en is een eind op weg. Leuk en inspirerend om te zien hoe ver men al is in Leeuwarden. Tegelijkertijd kan er in de verhouding tussen Rijk en gemeenten ook nog wel het nodige verbeteren.

De tweede dag van de module hebben we gekeken wat de kennis uit de eerste dag zou betekenen voor het huidige beleid. Twee prominente zaken kwamen naar voren. Allereerst dat bij het klimaatbeleid taal erg belangrijk is.  Alleen maar waarschuwen zonder perspectief is niet aantrekelijk om in mee te gaan. Verder hebben we wat dieper ingezoomd op de relatie Rijk en gemeente. Wat kan je daar in deze specifieke case nog mee.

Het weekend na de module stond er in het Technisch Weekblad een interview met Egbert-Jan Sol, directeur Innovatie bij TNO over de multinationals van de toekomst. De vijf toekomstige multinationals die hij ziet sluiten aan bij wat er in de module is besproken, namelijk:
-  een machinebouwer voor de machines voor de productie.
-  Multinationals in oplsag van duurzame energie door middel van solar fuels
- Voedingsconcern dat met 3D-printers gezonde voeding op maat levert
- Deap Sea mining international die dreigende grondstoffenschaarste aanpakt
- Mobiliteitsbedrijf dat congestie op lost met geleid rijden.

Het leuke van dit rijtje is dat het een bevestiging is dat we er nieuwe kansen komen voor ons land, genoeg perspectief om de komende jaren uit de crises te komen.

‘Rammelende’ rechtspraak en hebberige gemeenten?

Voor de mensen die een beetje moe zijn van mijn verhalen over heroverwegingen en partijprogramma´s. Vandaag iets heel anders. Rechtspraak en gemeenten. Ja, ook daar heb je als burger af en toe mee te maken.



Als eerste de rechtspraak. Met enige regelmaat hoor je verhalen en opinies dat de kwaliteit van de rechtspraak achteruit gaat. Afgezien van herzieningen in de grote rechtzaken blijft dat allemaal een ver van je bed show. Totdat het opeens concreet wordt en dichtbij komt.


We hebben thuis al enige tijd een geschil lopen op het gebied van consumentenrecht. Verkoper reageert niet op brieven en is niet aangesloten een de geschillencommissie. En zo sta je opeens bij de kantonrechter in Amersfoort. Zo kom je dus nog eens ergens.


Van een rechter mag je verwachten dat hij verstand heeft van recht. Tot nu toe worden die verwachtingen gelukkig helemaal waar gemaakt. Maar het goed waar we een geschil over hebben betreft een zadel, zo´n ding dat je nodig hebt bij paardrijden. En een rechter heeft dus geen verstand van zadels en/of van leer. Dat hoeft ook niet.


Dan wordt een deskundige ingeschakeld. Wij met het zadel naar het noorden van het land, daar komen we aan op een prachtig bedrijf, zie mijn eerdere bericht. De experts kwamen zeer deskundig over. Ik ben er ook van overtuigd dat deze dame dat is, kijk maar naar het prachtige bedrijf dat ze heeft opgebouwd.

Ik was dan ook behoorlijk verbaasd toen het schriftelijk rapport onsamenhangend en vol niet onderbouwde suggesties stond. Onvolledig, onsamenhangend, kortom echt zwaar onvoldoende. Op mijn werk zou ik hier echt geen euro voor betalen en collega’s die dat wel doen aanspreken. Dit soort adviezen zijn echt niet acceptabel.


Maar op dit soort rapportages moet een rechter dus wel gaan oordelen. Geen idee eigenlijk of een rechter een rapport kan terugsturen als onvoldoende. ‘ Doe maar over en schrijf dan wel een duidelijk verhaal’ Feit is wel dat als een rechter op zo’n rammelend verhaal een uitspraak moet bouwen, dit ook de kwaliteit van de rechtspraak aan tast. Ik sprak laatst toevallig iemand die onderzoek doet naar de kwaliteit van de rechtspraak en daar ook kijkt naar inbreng van deskundigen. Deze persoon krijgt er weer een casus bij. Ik ben (helaas!) geadviseerd om nog niets om mijn blog te plaatsen, wellicht na de uitspraak.


Dan over naar de gemeenten. WOZ-waarde en OZB-belasting. Een mooi onderwerp om over te klagen. Daarover genoeg op internet. Daar gaan ik dus niet aan mee doen. Wat mij wel opvalt is dat mijn gemeente bij de WOZ-waardering van mijn huis net altijd binnen het wettelijk vermoeden blijft. Voor mijn woning moet het verschil van mening minimaal gaan over 4% van de waarde, anders hoeft de gemeente mijn bezwaar niet te behandelen. Te toevallig zit de stijging bij mij altijd tussen de 3,5 en 4%.


Dit jaar ga ik het toch proberen. Een beetje geholpen door de omstandigheden. Net voor 1 januari , het meetpunt van de woz-waardering, hebben enkele jongeren getest of de gevel van mijn huis bestand is tegen professioneel vuurwerk. Wat voor vuurwerk het was weet ik niet, maar het antwoord is nee.


Een woning met een gat in de gevel is volgens mij juist minder waard dan meer. Bovendien ligt er een flink pak aan documentatie. Foto’s, schaderapport van de verzekeraar en facturen van de aannemer voor herstel. Genoeg onderbouwing voor een mooi bezwaar.


Toch krijg ik het gevoel dat het wettelijk vermoeden weer afgeschaft moet worden. Ooit ingevoerd om het aantal bezwaarschriften om kleine bedragen te beperken. Nu zie ik dat gemeenten strategisch net binnen de bandbreedte blijven en op die manier burgers belemmeren om bezwaar te maken. Daar is dit nooit voor bedoeld. Afschaffen dus!