Nieuws uit Kenia - 4

De eerste 2 weken van onze tijd in Nairobi waren intens op vele vlakken. Gods zegeningen en zien dat Hij voor ons uitgaat is overweldigend. En daarnaast waren er verdrietige shockerende gebeurtenissen.



Eerder zou ik een hele luchtige gezellige brief hebben geschreven, maar wat we vorige week hebben meegemaakt, verandert de toon van deze brief totaal.


Onze reis, de voorbereidingen erop en onze aankomst is prima verlopen; we werden van het vliegveld opgehaald door onze Amerikaanse vrienden. En gelijk hadden we het gevoel of we eigenlijk helemaal niet weg waren geweest. Kenia is ondertussen vertrouwd geworden.


Ons eerste agendapunt was een ontmoeting met een Canadese die al weken had zitten wachten op onze komst. We hoorden via via dat haar huisje vrij zou komen, eind maart, en we moesten gelijk beslissen of we het wilden hebben. Het is een hele leuke stek met een kleine tuin, waar heel veel animo voor was; een mooi verblijf op een goeie lokatie, goed beveiligd, en voor een hele schappelijke prijs. Het was dan ook een wonder dat de huisbaas óns als huurders wilde. We zijn God ontzettend dankbaar want eind maart kunnen we erin! En gedurende ons hele verblijf zal dat onze plek blijven.


Daarnaast hebben we een aantal afspraken staan met mensen die ons kunnen gaan helpen met visums en registraties. Het kan een lastige weg zijn, maar met de juiste informatie en contacten scheelt het een hele weg van corruptie en vertraging.


Zo verliepen de eerste dagen heel voorspoedig, maar vorige week dinsdag werd een verdrietige en shockerende dag. We zouden alle vrouwen van de rotonde weer ontmoeten, maar ’s morgens belde Bernard ons op dat Esther Jokey haar baby, Phillip, van 5 maanden heeft verloren, gestorven aan longontsteking.


Esther hebben we een paar nieuwsbrieven terug aan jullie voorgesteld, met een foto van haar en haar zoontje, weet je nog? Haar hebben we succesvol van straat kunnen halen en baby Phillip kenden we goed. We zijn natuurlijk intens verdrietig met haar; eerst had ze in oktober haar vriend verloren, en nu haar baby. Wat kan je zeggen tegen iemand die alles in haar leven is kwijtgeraakt terwijl ze nog maar 21 jaar is?


Zaterdag hebben wij baby Phillip begraven. Er was niemand die de ceremonie kon leiden, dus hebben we er met elkaar een simpele ceremonie van gemaakt.

Vorige week woensdag hadden we oppas voor Jesse geregeld, toen we samen met Bernard naar Nairobi-centrum gingen waar iedereen ons verwachtte. Daar ontmoetten we als eerste een vrouw die net een babytje van 3 dagen oud had. Ze was op straat bevallen en de baby was nog niet gewassen. Het zag er klein en kwetsbaar uit. Het was zo mooi en zo pijnlijk op hetzelfde moment, om een vrouw zo gelukkig en trots te zien, wetend dat ze op straat in de stad een baby op de wereld heeft moeten brengen. En ook in het licht van het overlijden Phillip, waardoor we weer zien hoe kwetsbaar en totaal niet vanzelfsprekend een gezond en voorspoedig leven is.


De ontmoeting met de vrouwen was mooi, ze waren erg blij dat we terug waren. Het is denk ik de zwaarste steen van vertrouwen die we nu hebben gelegd. We hebben ons woord gehouden: we zijn voor hen teruggekomen. De kinderen die bij het gezelschap horen renden echt op ons af, en vóchten bijna, om ons maar ergens te kunnen vastpakken. Dat kwam recht uit het hart!


Nu willen we echt graag een een lokatie vinden in de stad die we minstens een dagdeel per week kunnen huren, waar we een progamma kunnen draaien,waar ze onderwijs krijgen en counselling 1-op-1 kunnen krijgen.We zijn in gesprek met een kerk die aan de rotonde ligt die ook enthousiast is om mee te werken. Deze week een vervolg daarop. We kijken er erg naar uit om de volgende stappen te gaan zetten, en om ook voor de vrouwen een veilige ontmoetingsplek te creëren.


We bidden dat het een plek wordt waar ze God mogen gaan ontmoeten.


We verbleven de eerste week in een guesthouse speciaal voor zendelingen. Het is een erg mooie plek waar Jesse heel veel speelruimte had.


Maar helaas was er een misverstand en was het guesthouse overgeboekt. Zaterdag moesten we halsoverkop verhuizen. Gelukkig was ons oude vertrouwde plekje die morgen net vrijgekomen, waar we tot 25 maart zullen blijven, om daarna in ons nieuwe huis te trekken. Voor Jesse was het helemaal thuiskomen; hij wist precies zijn oude vriendjes weer te vinden en had ook geen enkel probleem met slapen.
Een auto hebben we ook kunnen huren (zie boven!). Het is even wennen met links schakelen (onze vorige auto was een automaat), maar we zijn er erg blij mee.


Bedankt voor al jullie gebed!




p.s.: We hebben nog een paar specifieke gebedsverzoeken:

• troost voor Esther Jokey en verwerking van haar verdriet



• ruimte in de stad om te huren



• inboedel voor ons nieuwe huis (koelkast, meubels)

• een probleemloze registratie van Stichting AltijdGenoeg


Heel veel liefs!


Esther JanJaap en Jesse

Nieuws uit kenia 3

Wereldnieuws!



Het liet even op zich wachten om in het nieuwe jaar onze plannen bekend te maken. Die vertraging heeft vooral te maken met groot nieuws dat wij op onze laatste dag in Nairobi kregen: wij zijn in verwachting!

Omdat een zwangerschap, en straks een kleintje erbij, natuurlijk invloed heeft op hoe we onze plannen verder willen uitwerken, hadden we even tijd nodig om hier rustig over na te denken, op onze vertrouwde plek in Amsterdam.


Maar: we zijn heel blij en het gaat tot zover erg voorspoedig. Wij verwachten dat Jesses nieuwe broer of zus rond 21 augustus geboren wordt!!


De tijd in Nederland is voorbij gevlogen. We landden op Schiphol in de sneeuw en de kou; prachtig natuurlijk,maar we moesten erg wennen; bij een temperatuurdaling van ongeveer 30 graden is het niet zomaar warm te krijgen...


De eerste twee weken, ook tijdens de feestdagen, hebben we genoten van vakantie in het midden van het land, we hadden de tijd om al onze familie en vrienden ontvangen en te bezoeken – even inhalen wat we al die maanden gemist hadden. En nu wonen we alweer een maand in ons stulpje in Amsterdam. En dat was helemaal genieten, in ons eigen bed en Jesse weer op zijn eigen kamertje.


Heel comfortabel allemaal, en toch bekroop ons het gevoel dat Nederland nu niet de plek voor ons is. En dat we eigenlijk weer heel snel terug willen om voort te zetten wat we in Kenia begonnen zijn.


Omdat we heel graag in Nederland willen zijn als ons kindje wordt geboren, betekent het dat we nu nog voor een paar maanden naar Nairobi kunnen; we hebben dan ook tickets geboekt voor vertrek 25 februari en een terugreis op 23 mei.


Onze doelstelling voor de komende maanden is om Stichting AltijdGenoeg in Kenia officieel te maken. Door de bureaucratie daar is dat een moeizaam proces waarvoor we die 3 maanden ook zeker nodig zullen hebben.


Ondertussen gaan wij ook door met het werk onder de straatmoeders. Bernard, onze medewerker ter plaatse, heeft tijdens onze afwezigheid het werk voortgezet.


Voor zover we vanaf hier kunnen beoordelen is het erg goed gegaan en dat geeft ons veel vertrouwen. We hebben elke week contact met Bernard waardoor we goed op de hoogte blijven hoe het met de vrouwen gaat. Bernard blijkt echt een trouwe kracht te zijn, en middelen zijn er ook de afgelopen maanden voldoende geweest.


Ook goed nieuws is dat we een plekje aangeboden hebben gekregen van een Canadees gezin (zij keren binnenkort terug naar hun thuisland). Het appartement waar we tot december hadden gewoond was duur en wel heel klein. Dit huis zal vanaf eind maart beschikbaar zijn. Een goed vooruitzicht, waarmee we veel geld kunnen besparen en het is heerlijk om daar ook "thuis" te creëren.


Als we in mei weer terug in Nederland zijn, dan verwachten we hier tot het najaar van 2010 te zullen blijven; Onze hoop is dat we daarna voor veel langere tijd, en met werkvergunning, naar Kenia gaan.


Onze tijd hier in Nederland heeft ons goed gedaan. Ik, Esther, maak volop gebruik van het feit dat het winter is, en slaap dan ook volop. Geen zwangschapsziekte, wel erg moe. JanJaap is vooral veel bezig geweest met alle administratie en het organiseren van afspraken, en neemt de tijd om weer heerlijk te sporten.


En Jesse? Die is dolgelukkig met z'n opa's en oma's in de buurt, die omgekeerd ook weer heel blij worden van zijn nabijheid. Hij ontwikkelt zich enorm en zo babbelt hij nu al heel wat weg.


Bedankt voor alle steun en betrokkenheid, we zijn er heel blij mee! Zowel het werk in Nairobi als wij hier in Nederland zijn ook de afgelopen maanden niets tekort gekomen!


Liefs,


Esther, Janjaap en Jesse


http://www.altijdgenoeg.nl/

Nieuws uit Kenia! (2)

Er is weer nieuws uit Kenia. Met kerst komen JanJaap en Esther weer thuis.

Nairobi, 11 december 2009

Het aftellen is nu echt begonnen: na ongeveer 13 weken Kenia zit onze reis er bijna op. Het was een enorm avontuur. We zijn 17 september begonnen aan een pilot-project onder de straatmoeders. Na een jaar voorbereiding zijn we uit geloof teruggegaan naar de plek die we een jaar eerder ook hadden bezocht; een rotonde ergens in het midden van de drukke stad. We wisten zo zeker dat we hier moesten zijn.

De eerste twee weken werden we vergezeld door een cameraman van de EO, en logeerden we bij een lief Nederlands gezin dat ons heel hartelijk ontving en ons de eerste weken een heel mooi begin heeft gegeven. Later kregen wij een klein appartement op de begane grond van een groot woonhuis. Het was een heerlijk plekje, zeker voor Jesse. Hij heeft heerlijk buiten kunnen rennen samen met andere kinderen van de compound.

Een God van hoop

Als we terugkijken naar het begin van onze reis dan is onze conclusie dat we onderweg zoveel hebben moeten leren. De Keniaanse manieren, ideeën, infrastructuur; alles is zo anders dan bij ons.

Maar we waren erg gemotiveerd om de vrouwen en kinderen van de straat te krijgen en te helpen een bestaan op te bouwen. Dat dat niet zo simpel zou zijn als het klinkt, daar waren we op voorbereid. Maar als God een God van hoop is; als Hij het op ons hart legt om te gaan; als Hij ons hart daarbij vervult met compassie – wat zou ons stoppen?

De Keniaanse cultuur is keihard. We blijven verbaasd over hoe liefdeloos en onbarmhartig de mensen onderling kunnen zijn. Het fundament dat je ouders van je houden en voor je zorgen is hier vaak niet vanzelfsprekend. Velen leren al jong dat je om te overleven echt voor jezelf moet kiezen; met die houding is het vervolgens moeilijk te aanvaarden dat God wél trouw, genadig, barmhartig en ongelooflijk liefdevol is. ‘En doordat de wetteloosheid toeneemt, zal bij velen de liefde bekoelen’, staat er in Matteüs 24:12. Er is bijna geen kennis van de liefde van God!

In de loop van ons verblijf werden we bekenden voor de mensen op de rotonde. Wij leerden de groep kennen en beetje bij beetje lieten ze ons toe in hun leven. Ze vertelden hun verhalen, achtergronden, idealen en dromen. We gingen langzaam verbindingen zien, de relaties onderling begrijpen. En we zagen dat ze allemaal gevangenen zijn in hun eigen leven; je kan de ander niet vertrouwen, maar zonder de bescherming van de groep ben je nergens. Het enige wat ze hebben is elkaar, maar we zagen de intense eenzaamheid van al die vrouwen. En de meeste willen zó graag anders, maar uit angst om verlaten te zijn, komen ze niet uit hun cirkel.

We zijn geshockeerd, maar de liefde voor dit volk is alleen maar groter geworden. Het is ons verlangen mensen in Gods tegenwoordigheid te brengen en ze te laten zien en ervaren wat Gods Liefde doet. Dat de werkelijke armoede is elkaar niet lief te hebben!

Al was ons doel om de mensen hier te helpen, we kwamen er door de tijden heen achter dat God ook een doel voor óns had. Er waren momenten dat we ervaarden alsof we in de wijnpers zaten, waardoor onze diepste motieven en verhulde karaktereigenschappen bloot kwamen te liggen. Dingen zoals intimidatie, angst en ongeduld – ik noem zo maar een paar.

De urgentie van God om ons puur en geheiligd te zien was voelbaar aan alle kanten. Maar het is ons werkelijke verlangen dat God aan ons schaaft, zodat we werkelijk Jezus kunnen volgen. Ook al doet het pijn om je eigen onvermogen helder voor ogen te krijgen.

Hoe hopeloos de situatie ook leek in het begin (iedereen heeft mee kunnen kijken via de tv-uitzending!), hebben we in totaal 12 mensen van de straat geholpen. Dat heeft ons zo bevestigd in ons werk! We hebben geholpen met de middelen die we hadden. En dan is een matras, een goed advies en een ritje naar het ziekenhuis misschien lang niet genoeg, maar deze 12 hebben weer hoop gekregen dat dingen anders kunnen; sommigen zijn herenigd met hun familie, hebben wat werk kunnen vinden, kinderen gaan weer naar school.

Nieuwe plannen

Het kost tijd om een goede visie te ontwikkelen waarin een we op een structurele manier vrouwen en meisjes kunnen helpen. Een gebouw of eigen ruimte is essentieel. Met die gedachte zijn we op zoek gegaan naar een geschikte plek om te kijken wat er allemaal mogelijk is. Zo kwamen we twee weken geleden terug op een landgoed in Banana Hill.

Banana hill is een zeer vruchtbaar heuvelachtig landschap vol thee- en koffieplantages. En op een mooie heuvel is ook perceel voor ons beschikbaar.

We hebben mooie dromen ontwikkeld. Het mooiste zou zijn als we een afkickcentrum kunnen openen, waarin vrouwen opgenomen kunnen worden, waar ze therapie krijgen en in workshops een vak kunnen leren. De grond is er vruchtbaar, dus we zouden daar ook groente en fruit kunnen verbouwen. Veel vrouwen hebben het zo nodig om structuur in hun leven te krijgen, waardoor ze meer discipline en doorzettingsvermogen ontwikkelen om werkelijk een andere toekomst te schrijven.

Afscheid

Voor nu is het goed om onze laatste dagen hier te benutten om alles wat we zijn begonnen af te ronden, en om afscheid te nemen van de mensen die ons in zo’n korte tijd dierbaar zijn geworden. Ons werk dragen we over aan Bernard, die tijdens onze afwezigheid gewoon doorgaat; twee keer in de week voedsel brengen, het counselen van de vrouwen, medische hulp bieden (bijv. vrouwen naar het ziekenhuis brengen). Eind januari hopen wij vervolgens terug te gaan om ons werk daar uit te breiden.

Het is zo dubbel; we vinden het jammer om het werk dat we net begonnen zijn, alweer te moeten staken, maar we zien natuurlijk ook ontzettend uit naar al onze familie en vrienden in Nederland die we zo gemist hebben. Bovendien is het tijd om heerlijk uit te rusten en bij te komen van alle intensiteit, en te genieten van de feestdagen (en misschien sneeuw?).

Graag willen we jullie bedanken voor al het gebed en giften. We willen jullie laten weten dat we in de tijd dat we hier waren niks te kort zijn gekomen. Er was inderdaad ALTIJD GENOEG om te doen wat we moesten doen!!! GOD IS GOED!

Heel veel liefs,

Esther, JanJaap en Jesse

Nieuws uit Kenia

Na een stilte van enkele weken weer nieuws uit Kenia. Dat doet goed.

Lieve vrienden, familie en betrokkenen,

Lucy en Joan
Een stille maandagmiddag op de bank met een bakje koffie. Kenners zullen weten dat het heerlijke Keniaanse espresso is met een dikke schuimlaag melk. Sommige tradities proberen we ook in Kenia voor te zetten, zo ook lekkere koffie!
Jesse doet z’n middagdutje en JanJaap is op pad samen met Bernard en Juliette. Juliette is onze nieuwe medewerkster. We hebben haar op proef aangenomen als slaapwacht.
Met z’n drieën zijn ze naar de stad om Lucy, een van de mama’s, naar haar nieuwe huisje te brengen. Lucy vertelde dat haar broer een plekje voor haar had gevonden en dat hij bereid was om haar huur voor de eerste maand te betalen. Ze vroeg ons of wij haar wilden brengen.
Wij zullen dan voor spulletjes zorgen die zij dan kan gaan verkopen. Bernard is degene die haar daarbij zal begeleiden en helpen. Het geeft ons hoop om te zien dat deze vrouw nu ook zelf actief naar oplossingen gaat zoeken. We proberen iedereen er van bewust te laten worden dat zij zelf een groot deel van de oplossing zijn. Wij willen helpen, maar zij moeten het zelf doen.

Net als Lucy hebben we ook Joan zo geholpen. Joan is 21 jaar en heeft een 3-jarig zoontje, Elvis. Toen zij 17 jaar was is ze weggelopen van huis omdat er niks meer te eten was. Joan voelde zich erg verantwoordelijk en zou zelf wel geld gaan verdienen in Nairobi… Terwijl haar moeder dacht dat zij een goede baan had en het voor mekaar had, leefde Joan dus voornamelijk van de prostitutie en bedelen.
Hoewel ze al langer uit deze situatie wilde, had ze geen idee waar ze dan naartoe moest. We hebben haar aangeboden om haar terug naar huis te brengen (zo’n 3 uur rijden van Nairobi) om aan haar moeder te vragen of zij thuis mocht komen. De familiegeschiedenis is nogal tragisch: haar vader is al een aantal jaar geleden gestorven en haar jongere broertje van 17 is vorige week maandag overleden na een ongeluk met een auto. Vandaag is hij begraven. We willen ook dit gezin helpen met het opzetten van een handel in groente en fruit.

De conferentie
Vorige week donderdag is de conferentie geweest waar we in de vorige nieuwsbrief over schreven; een dag die we samen met een kerkje in Kawangware hebben georganiseerd voor de vrouwen van de straat. Het was een groot succes! Met een gehuurde bus konden we ze alle 30 meenemen naar het kerkje waar ze eerst heerlijke Keniaanse thee (heel veel melk, suiker en wat kruiden) met broodjes kregen. Daarna barstte het feest los: de vrouwen begonnen te dansen en ze zongen heel hard met de cd mee. Ze zongen over de liefde van Jezus en voor elkaar.
Vervolgens hebben we het verhaal van Jezus verteld over hoe Hij de voeten van de discipelen wasten. Dat Hij daarmee wilden vertellen hoeveel Hij van hen hield en dat Hij is gekomen om hen te dienen. In navolging hebben wij daar toen hetzelfde gedaan met ons team en de pastor: we hebben al hun voeten gewassen. Wat een wonderlijke situatie! Maar de strekking was duidelijk: wij zijn er om hen te dienen en de Liefde van Jezus tastbaar te maken.
Na een heerlijke warme maaltijd die de dames uit de kerk hadden klaargemaakt (borden vol werden er gegeten, alles ging op), hebben we met onze gasten gebeden, waarbij tranen van pijn, angst en hopeloosheid over hun wangen stroomden. Ze wilden zo graag hun verhaal doen, we zagen de compassie groeien, ook bij de vrouwen onder elkaar. We waren sprakeloos van de verhalen, de sfeer en alle emoties.
Bij Kenianen, en zeker onder de straatvrouwen is het tonen van emoties een teken van zwakte, dus dat ze zich hier zo lieten gaan was echt doordat de sfeer zo veilig voor hen voelde; wat een enorm wonder!
Ten slotte hadden we koordjes en kraaltjes meegenomen en we hebben met z’n allen kettinkjes gemaakt… ze vonden het geweldig.

Nairobi by Night
Omdat we nu al een tijdje contact hebben met de vrouwen, komen we steeds meer over hun achtergrond te weten. Zo leren we ook dat het heel ‘normaal’ is dat meisjes al op jonge leeftijd op straat terecht komen en dus ook in de prostitutie. Ook onze vrouwen zijn vaak al vanaf jonge leeftijd dakloos. Maar deze jonge meiden kom je overdag nauwelijks tegen; pas ’s avonds komen ze tevoorschijn om hun schamele inkomsten te verdienen. Omdat we hen toch willen ontmoeten, en omdat we juist die jonge meiden uit hun schrijnende situatie willen redden, ben ik afgelopen zaterdag ’s avonds laat Nairobi ingegaan, samen met een klein team.
Ik moest gewoon met eigen ogen zien wat voor velen verborgen blijft in de nacht, en ben daarom samen met Kamou (een van de groepsleiders van de vrouwen die ook al 20 jaar op straat in Nairobi leeft), Peter (een chauffeur) en Juliette met de auto de binnenstad ingereden.
Nou is Nairobi gevaarlijk ’s avonds; weinig mensen halen het in hun hoofd om er na achten nog op uit te gaan. We moesten dan ook veel angst overwinnen om na 10 uur de straat op te gaan. Wat we zagen was zo verdrietig. Nairobi is op alle fronten een vreselijk duistere stad. Kinderprostitutie is hier een groot issue. Kenianen denken dat sex met kinderen veilig is omdat zij geen aids hebben. En de taxichauffeurs en hotelbewaking willen wel bemiddelen tussen de bedelende kinderen en de toeristen. Hartverscheurend!
Wij zijn Amsterdam gewend, waarvan veel Nederlanders vinden dat het een gevaarlijke stad is, maar dat is niks vergeleken met Nairobi. Er is ’s nachts een politie-eenheid op de been, de zogenaamde city counsel, die een soort van ordehandhaving doet: met of zonder reden slaan ze mensen in elkaar; een instantie waarvan dus helemaal geen veiligheid uitgaat. Verder is er heel veel prostitutie en door alle chaos heen lopen vele dakloze kinderen.
Ik heb ook gezien hoe de vrouwen slapen. Het had die avond geregend (het zijn de korte regens zoals we in november/december gewend zijn) en alles was blubber. En in die modder lagen ze allemaal, op een rijtje. Zelfs de twee pasgeboren babytjes waar we al mee hadden kennisgemaakt. Mijn hart brak. De nood is nog zoveel groter dan bij daglicht te zien is!
Vandaag hebben we een hal bekeken die eerder al gebruikt is door een zendingsorganisatie, en er is grote kans dat we van deze ruimte gebruik zullen kunnen maken. De hutjes die we nu huren zijn te klein...


Ons eigen leven
In de binnenstad hangt een grote billboard tegen een flatgebouw van een Johnnie Walker-advertentie, met de tekst ‘Keep Walking’.
We zijn wel moe, dit pionierswerk is mentaal heel inspannend (vaak slapen we al tussen 9 en 10 uur ’s avonds), omdat het ons voortdurend bezighoudt. Maar telkens als ik die tekst zie, is het of God ons toespreekt: gewoon doorlopen, Ik ga met je mee.
We zijn blij dat we een leuke kerk hebben gevonden, waardoor we nog wat leuke mensen om ons heen hebben. Zo hebben we een Nederlands stel ontmoet met wie we het goed kunnen vinden. Zij zijn een kinderdorp aan het bouwen, buiten Nairobi. Ze wonen dus wel ver weg, maar we zijn blij met het contact; kunnen we af en toe lekker Nederlands kletsen.

Ten slotte
Graag willen we om jullie steun vragen, we hebben echt de kracht van gebed nodig! Gebed voor de voortgang van onze projecten en ook voor ons, gezondheid, energie en emoties. Reden om te danken is er ook: we ontvangen ook al veel steun en bemoediging; we zien echt dat er geen tekorten zijn.
Toch stellen we je deze vraag: als het in je hart leeft, zou je dan ons ook financieel willen steunen? Het aantal vrouwen dat we onderdak willen bieden groeit, dus zijn er bedden, matrassen en nog meer nodig!

Tot over 5 weken alweer… dan zullen we onze voeten op de gure Nederlandse bodem zetten!
Oja: vandaag vierden we ons 3-jarig (!) huwelijk, we hebben er een feestje van gemaakt!

Heel veel liefs,

Esther, JanJaap en Jesse Goudsbloem
info@altijdgenoeg.nl / http://www.altijdgenoeg.nl/